Kolor znaków: ZIELONY Czas przejścia: ok. 2 godz.

    Trasa łatwa, możliwa do przejścia w dowolnym kierunku i w odcinkach. Uwaga! Po opadach, niektóre odcinki mogą być śliskie i błotniste.
    Początek i koniec ścieżki znajduje się opodal przystanku PKS Polańczyk Uzdrowisko. Stąd, po przejściu na drugą stronę głównej drogi, wchodzimy w uliczkę pomiędzy ośrodkami „Szymon" i „Solinka". Idąc dalej prosto, dochodzimy niebawem do skręcającej w lewo wygodnej ścieżki, która prowadzi lasem schodzącym w prawo, ku brzegom zacisznej zatoki jeziora. Mijamy liczne keje żeglarskie, baseny kąpielowe i przystań statków spacerowych. Ścieżka kilkakrotnie przekracza dość strome zagłębienia potoków. Niestety, ten odcinek trasy jest znacznie zdewastowany i zaśmiecony. Stąd pewną rekompensatą niechaj będą coraz rozleglejsze widoki jakie możemy tu podziwiać. Doskonale widoczna jest Wyspa Energetyka, Wyspa Mała (Zajęcza) i położony po drugiej stronie jeziora na rozległym półwyspie Werlas. Po wyjściu z lasu na niewielką polankę, dochodzimy do drogi asfaltowej, którą w prawo, po krótkim odcinku znów w prawo skręcamy w las olchowo-brzozowy. Wśród drzew i zarośli dochodzimy na sam koniec cypla. Warto się tu zatrzymać na krótki odpoczynek.

Kolor  znaków: NIEBIESKI Czas przejścia: ok. 5 godz.

      Trasa niezbyt trudna, ale dość długa. Wiedzie dookoła Jeziora Myczkowskiego (nazwa trasy nawiązuje do jego kształtu). Istnieje możliwość przejścia w dowolnym kierunku, lub jednego odcinka ścieżki, a następnie powrót autobusem PKS.
      Początek, a zarazem koniec ścieżki znajduje się obok przystanku PKS w centrum Soliny. Stąd kierujemy się szosą w dół, aby po krótkim odcinku poniżej ośrodka „Halicz", skręcić
w lewo na asfaltową drogę, która prowadzi w dół, do Zabrodzia. Na tym odcinku ścieżki towarzyszą nam również znaki czerwone trasy spacerowej do Soliny. Przed nami rozciąga się piękny widok na Jezioro Myczkowieckie i jego otoczenie, Bóbrkę i Koziniec z nieczynnym kamieniołomem na zboczu. W Zabrodziu mijamy nieduży kościółek (dawna cerkiew gr.-kat. z 1912 roku). Droga prowadzi dalej przez Potok Myczkowski (szlak czerwony odbija w lewo) i zmienia się w drogę gruntową. Dochodzimy nią do przysiółka Zasan. Mijamy po prawej wiekową chyże i dalej przez pola i łąki wzdłuż jeziora, dochodzimy do skrętu w lewo (uwaga na znak 1). Stąd zaczynamy podchodzić ładnym bukowym lasem na stoku Berda. Szczyt Berdo (577 m n.p.m.) omijamy zostawiając go nieco z tyłu. Niestety, widoki tu są ograniczone z uwagi na listowie. Wyjątek stanowi wczesna wiosna lub późna jesień.

Kolor znaków: CZERWONY Czas przejścia: ok. 5 godz.

Trasa niezbyt trudna, ale dość długa. Istnieje możliwość przejścia jednego z odcinków w dowolnym kierunku, a następnie powrót autobusem PKS (w sezonie letnim liczne kursy dodatkowe). Uwaga! Liczne potoki na trasie pokonujemy w bród, stąd konieczność odpowiedniego stroju turystycznego, zwłaszcza obuwia.